summerspring

ในเมื่อไม่คิดจะฟังกันเลย

ฉันก็ไม่รู้จะเอ่ยเอื้อนคำพูดใดๆออกมา

เธออาจจะมาเพื่อฟัง

แต่อาจไม่ได้มาเพื่อเข้าใจ.. ฉันไม่ต้องการ

 

 

 

เพราะฉะนั้น เก็บความคิดนั้นไว้เถอะ

ฉันไม่อยากคุยกับใครทั้งสิ้น

หยดน้ำตาที่ปราศจากตัวตนได้ไหลออกมาจากใจฉัน

 

เพราะมันไม่มีตัวตน ฉันจึงดูเหมือนไม่ร้องไห้เสียใจ

ฉันชินชากับมันแล้วล่ะ คงจะอย่างนั้น.

รู้สึกอะไร ก็คงมีแต่ใจฉันเท่านั้นที่ร้องไห้ แต่น้ำตามันไม่ไหลออกมาแล้ว

 

ฉันไม่ใช่ไม่รักแล้ว

แต่ฉันเพียงแค่เจ็บจนชา และเมินเฉยที่จะร้องไห้

ฉันร้องไม่ออก

ฉันพยายามหาคำตอบจากสิ่งที่ฉันเฝ้าหามาตลอด

 

ฉันพบแล้วว่า ฉันไม่เคยอยู่ในสายตาของเธอเลย

ที่ผ่านมา ฉันไม่เคยอยากรู้ ว่าเธอเคยรักใคร

ไม่อยากรู้.. เรื่องคนอื่นกับเธอ

 

 

ฉันเฝ้าแต่คิดว่า เมื่อไหร่เธอจะเข้าใจฉันเสียที

แต่ฉันเข้าใจ.. ว่าเธอเป็นคนแบบไหน หากเรื่องใดเธอพุดแล้วสบายใจ ฉันยินดีจะรับฟัง

ฉันตั้งใจจะเป็นทั้งเพื่อนสนิท และคนรักที่เข้าใจ ถึงแม้จะยังไม่ดีพร้อม

 

ฉันผิดพลาดสักหนึ่งครั้ง ฉันไม่ได้ยินแม้คำว่า ไม่เป็นไร หรือให้อภัย

ฉันได้ยินแต่ความเงียบงัน ว่างเปล่า ราวกับเข้าใจถึงการจากไป ถึงแม้ตอนนั้นจะยังไม่ใช่.

 

ฉันไม่อยากจะคิดว่า ฉันไม่มีเธอแล้วฉันจะตาย

แต่ก็เข้าใจถึงคำว่า ขาดเธอไม่ได้

เธอไม่ใช่อากาศ ที่ฉันจะขาดแล้วตาย

แต่เธอคือคนที่ฉันรัก ฉันสูญเสียสิ่งที่รักไป จะเสียใจแล้วมันแปลกหรือ?

 

ฉันต้องทำใจ? เปล่า ฉันไม่ทำใจ แต่ฉันไม่คิดอะไรเลยต่างหาก

ฉันไม่คิดอะไรทั้งสิ้น ฉันหยุดคิด แล้วอยู่กับตัวเอง

 

 

ฉันรู้ ว่าฉันรักใคร

แล้วก็ไม่มีใคร มีสิทธิ์ที่จะมาทำเหมือนรู้จักฉันดีเท่าตัวฉันเอง

ก่อนจะทำเป็นรู้จักฉันดี ก่อนอื่น ลองให้เข้าใจก่อนเถอะ ว่าฉันรู้สึกยังไง

 

 

 

 

ราวกับผ่านพ้นไปเป็นปี

ฉันคิดถึงคืนวันเก่าๆเหล่านั้น

 

 

..................................

 

ดูรถไฟฟ้ามาหานะเธอ

นางเอกรั่วได้ใจ พี่คริสคะ โตมาหนูจะพบรักแท้ตอนอายุ 32 อย่างในหนังมั้ย?

แต่ถ้าได้แฟนหล่อเยี่ยงพี่เคน หนูก็ไม่ปฏิเสธ

 

 

มันจะเป็นไปได้ไงเล่า บ้าจริง

ชีวิตคนเรามันไม่ใช่ละคร

เพราะมันเน่ายิ่งกว่าละคร

 

 

ฉันคิดถึงเธอ

ฉันรู้ว่าเธอคงสบายดี ฉันเองก็เช่นกัน

ชีวิตฉันเปลี่ยนไป เมื่อไม่มีคำว่าเรา ไม่มีอะไรที่คุ้นเคย

เธอคงรู้สึกเหมือนกันกับฉัน

 

 

ฉันมีเธออยู่ในใจเสมอ 

 

 

 

 

ฉันเปิดเพลงเดิมๆที่คุ้นเคยให้กรอกหูอย่างที่เคยทำเป็นกิจวัตร

ชีวิตเช้าจรดเย็น ที่ไม่ใช่ไม่สาระ

แต่มันแค่ใช้อาณาบริเวณพื้นที่ที่ต้องอยู่แต่ในบ้านก็แค่นั้น

 

 

จากการยึดติดกับความเจ็บปวดที่มี

ค่อยๆก่อเกิดเป็นฝันร้ายยามนิทรา

เท่าที่จำได้ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับฉันมาแล้วหนนึง

 

 

คงเป็นอะไรที่สำคัญมากถึงกับมาฝังอยู่ในจิตสำนึกของฉันเป็นครั้งที่ 2 แต่ไม่ใช่คนเดียวกัน

 

ฉันสะดุ้งกลางดึกพร้อมกับเปล่งเสียงแผ่วๆเรียกคนในสายอย่างใจอ่อน

หลังจากสะตุ้งตื่นจากห้วงฝันเพียงชั่วครู่

 

คนที่ยอมอยู่กับฉัน ในเวลานี้ ถึงแม้ตัวจะไกลห่างนับร้อยกิโล

แต่เสียงเขาอยู่ใกล้ราวกับโอบกอดฉันไว้

 

ฉันผลอยหลับไปอีกครั้ง

ถ้าเสียงของฉันส่งถึงคนผู้นั้นได้

เพียงแค่ขอให้รับรู้ไว้

 

 ใจฉันยังอยู่กับเธอ

ฉันยังไม่จากไป..

 

 

 

Edit*

 

อากาศไม่ค่อยดีเลย อบอ้าวชะมัด T^T เชียงใหม่เป็นอะไรไปหมดวะ

จะว่าไปมันก็เข้ากับอารมณ์เราดี มีควันจางๆน่าหดหู่

 

ไม่ค่อยอยากออกบ้านเลยแฮะ อา..

ชาวเชียงใหม่รักษาสุขภาพด้วยนะจ้ะ ^^

edit @ 17 Mar 2010 18:34:37 by Windy

 

 

ค่ำคืนที่ยาวนานได้สิ้นสุดลง

ชีวิตวันใหม่ที่เริ่มขึ้นราวกับเกิดใหม่

หนทางที่ฉันต้องเดินต่อ หลังจากนี้คงมีอะไรให้ค้นหาอีกไม่น้อย

 

 

หนึ่งวันผ่านไปราวกับพริบตา

 

 

ฉันบอกลาสหายแสนดี ท่ามกลางผู้คนและการจราจรที่แสนวุ่นวาย

..ตกอยู่ในห้วงภวังค์ของตนเองอีกครั้ง

 

ภาพของเธอที่ปรากฎขึ้นมาราวความฝันนั้น

ทำให้ฉันมีความสุขราวกับมีเธออยู่เคียงข้าง

ใช่.. ฉันมีเธอ

เธอจะมีฉันหรือไม่นั้น พระเจ้าก็คงตอบฉันไม่ได้

 

เวลาคงจะให้คำตอบแก่ฉันเอง

 

 

 

Oh I wish that I
Was looking into your eyes


Looking into your eyes
Looking into your eyes


Oh won't you walk through
And bust in the door



And take me away
Oh no more mistakes


Cause in your eyes I'd like to stay...
stay....

 

 

 

 

ต้องเปิดเพลงเผื่อให้คลายเหงา

ชีวิตฉันหากไม่มีเสียงเพลง ก็ไม้ไร้ซึ่งทางออก

เพียงแต่บทกวีล้ำค่าที่มีท่วงทำนองเหล่านั้น

ทำให้ฉันเป็นฉันที่ดีขึ้น

 

 

ฉันคิดถึงเพียงหนึ่งเดียวผู้จากไป ในวันไร้แสงแดด

วันฟ้าไร้แสงส่องประกาย

ตระหนักแจ้งแก่ใจ  ความผิดมหันต์มากมายที่ฉันได้รังสรรค์และปล่อยให้มันเป็นอดีตที่ไม่แม้แต่จะอยากเอ่ยถึง

มันได้หวนกลับมาหาฉัน ฉันตระหนักแก่ใจ คนเราย่อมมีอดีตที่เจ็บปวด

แต่ฉันไม่คิดแม้แต่จะเอาอดีตมาตัดสินสิ่งที่กำลังดำเนินอยู่

ฉันเท่านั้น ที่ต้องตัดสินตัวเอง

ฉันแก้อดีตไม่ได้ แต่ฉันสามารถทำให้มันดีกว่าเดิม

 

 

 

 

แสงไฟนีออนลอดผ่านเข้านัยน์ตา

เรียกให้กระพริบตอบสนองอย่างอ่อนล้า

ฉันเข้าสู่ห้วงหลับใหลไปนานเท่าไร...

ฉันเฝ้าถามตัวเอง ว่าฉันเป็นอยู่ตอนนี้ ใช่ความฝันหรือเปล่า

ความเจ็บปวดที่กำลังเริงระบำอย่างบ้าคลั่งภายในห้วงจิตใจนี้

ใครเล่า.. ที่จะมาเข้าใจฉัน คงจะมีแต่ตัวฉันเองเท่านั้น ที่อยู่กับเสียงหัวใจที่อ่อนแรง

 

 

 

อา.. ฉันไม่ได้ฝันไป

คำถามมากมายที่ไร้คำตอบประดังประเดเข้ามา

คงมีแต่ฉันเท่านั้นที่ตอบได้

ฉันไม่ยอมรับความสูญเสียที่เกิดขึ้น ถึงแม้จะรู้แก่ใจ

ฉันต้องนำกลับมา... ฉันรู้ดีแก่ใจว่าตัวเองหัวรั้นไม่สิ้นหวังอย่างง่ายดายพียงใดก็คราวนี้

 

ครั้งแรกใช่ไหม ที่ฉันเจ็บราวกับตายทั้งเป็น

ฉันตอบตัวเองว่า ใช่

และมันจะไม่มีครั้งต่อไป

 

I was betrayed by someone who i  put a trust on.

It came back to made me feel like Live Like i'm dying

I'll do everything on my own way

no one can  resist my mind.

no one can stop whatever i'm gonna doing

Eventually it will be done.

 

 

 

edit @ 14 Mar 2010 14:20:46 by Windy

เรื่องนี้เป็นเพียงตัวอย่างการใช้งานเท่านั้น คุณสามารถลบเรื่องนี้แล้วเริ่มต้นเขียนบล็อกได้เลย

ขอให้สนุกกับการใช้บล็อก